TAPPEN UIT OUDE CULTUREN 

Tijdens onze zomervakantie reisden Mariëlle en ik, net als het vorig jaar naar het gebied rondom Rennes le Chateau. Vandaar bezochten we ook Rennes les Bains, waar we op zoek gingen naar een in steen uitgehakte zetel, die gewijd zou zijn aan Isis. Toen we op de heenweg de route het bos in niet konden vinden, omdat we te ver waren doorgereden over een steile weg helemaal de berg op, kwamen we al betekenisvolle bordjes tegen als La Forêt Enchantée en later ook nog een bijna onleesbaar bordje dat verwees naar La Madeleine zoals Maria Magdalena in de streek liefdevol genoemd wordt. Ja we zaten goed, maar waar begon dat wandelpad? 

Terug in het dorp bestudeerden we de wandelroutes die waren aangegeven op een groot bord en vonden na wat speurwerk -le feauteuil du diable-, dàt moest het zijn. Wij namen het steile pad het weelderige bos in. 

Natuurlijk werd in dit door streng katholieke vorsten overgenomen gebied, waar ze na hun kruistochten de Katharen en plaatselijke bevolking die hen steunden hadden uitgeroeid, la Madeleine en Isis gezien als vertegenwoordigers van de duivel. 

Eigenlijk moest alles wat met vrouwen en met vrouwelijke energie te maken had vernietigd, worden in de Rooms Katholieke doctrine. De vrouw werd gereduceerd tot baarmachine, zij viel onder het gezag van haar vader en later echtgenoot en moest zich voegen naar de regels van de kerk, zoals de mannen die hadden vormgegeven en beheersten. De rol die vrouwen in het vroege Christendom hadden, was uitgespeeld. 

Dit gebied was ook ooit deel van het grote Moorse rijk, waar aan de verschillende hoven waaronder ook het hof van Toulouse, wetenschappers en artiesten samen met geleerden uit de hele wereld werkten en discussieerden en ze hadden de werken van Plato en Plotinus vertaald en zo had oude wijsheid weer een plek gekregen in hun samenleving en geloof. De Moren en de Joden waren al eerder verdreven, maar de egalitaire en sober levende Katharen, die in re-incarnatie geloofden en die het oude testament niet erkenden waren de Katholiek kerk en het vorstenhuis een doorn in het oog en ze gebruikten de kruistocht om hun autocratische en patriarchale heerschappij te vestigen. De onafhankelijkheidszin van de bevolking werd gebroken, al zie je nu nog dat de hedendaagse Occitaanse cultuur en ook taal, nadrukkelijk anders is als in andere Franse gebieden. 

En natuurlijk was La Madeleine na haar vlucht uit Palestina via Egypte naar Europa gekomen en had daar met een handjevol volgelingen rondgetrokken en had hier gewoond en haar spirituele kennis gedeeld. Misschien was ze hier op deze plek in het bos ook wel geweest. 

Het woud had echter een andere kwaliteit. Buiten de uitzonderlijke mooie bomen, de bron, varens en de bloeiende hei, leek hier de sluier tussen de dimensies heel dun te zijn. Al snel kwam je onder de indruk van de schoonheid, het woud was afwisselend en de bomen en gewassen waren er zo groen en leken super gezond en groeiden uitbundig. Maar ook het licht was er bijzonder en ondanks de hete dag die we hadden uitgekozen voor onze wandeling, was er een heerlijk briesje in het woud. Er leek een soort van soepelheid en twinkeling te zijn en we liepen als kleine kinderen met onze monden open steeds dieper het gebied in. En we waren niet de enigsten en ontmoetten een grote groep met kinderen, die al spelend de berg op gingen. Normaal zou ons dat gestoord hebben, maar nu kon het ons niet deren. De schoonheid en rust die er uitging van het woud, maakte iedereen blij en meegaand, zelfs de enkele dwarse tiener ging uiteindelijk fluitend op pad. Wat deed dit woud toch met mensen, het leek inderdaad alsof we allemaal betoverd waren. We dwaalden urenlang rond en kwamen helemaal opgeladen en blij terug van onze bijzondere uitstap. 

Maar wat heeft dit verhaal, behalve dat Maria Magdalena waarschijnlijk een in Egypte opgeleide priesteres van Isis was, te maken met onze reizen. De kwaliteit van de krachtplekken, die soms die diezelfde blije lichte energie dragen, waar je je aan kunt laven. Die dunne sluiers tussen de dimensies die voelbaar zijn en als je wilt kun je soms even door die sluiers heen stappen. Die speelse energie, die de hedendaagse Egyptenaren bij zich dragen, als kinderen haast kunnen ze lachen en genieten. Oh wat missen wij dat in onze serieuze snelle en drukke samenleving, die geregeerd wordt door de ratio, materialisme en de macht van wetenschappelijke bewijsvoering, het grote geld en andere vaak beperkende kwaliteiten. 

Waar zijn we het kwijtgespeeld en hoe kunnen we ons er weer mee verbinden, want dat, dat heel nodig is, zien we allemaal wel, als we de chaos en ontreddering om ons heen zien. 

Het oude Egypte van de farao’s was een tijd waar de overgang gemaakt werd van de meer lunaire samenleving naar een patriarchale solaire samenleving. Voor de oplettende toeschouwer zijn er nog steeds veel tekenen uit die oudere lunaire tijd te vinden, die aanwijzingen kunnen ons nu opnieuw sterken om in onze eigen kracht te komen en ons eigen innerlijke vuur aan te wakkeren in verbondenheid met onze ziel, de stroom van het leven, de natuur, de kosmos en elkaar.

 Yvon Arendsen, augustus 2019.